Yalvaracağımı Sandılar, Ben Her Şeyi Kazandım

İkizlere hamile olduğumu öğrendiğim gün, ruh eşim Alfa Viggo'yu başka bir dişi kurdu doğum öncesi kontrolüne götürürken gördüm. Olduğum yerde donakaldım, elimdeki hamilelik raporunu buruşturuyordum. O gece, gözlerinde buzla bana bakıyordu. Bir zamanlar bedenimin her santimini öpen aynı adamdı bu. Sadece ve sadece bana ait olduğuna yemin eden aynı adam. "Benim yavrumu taşıyor. Kurdu dengesiz. Ona her gün sakinleştirici iksirler hazırlayacaksın." "O hassas biri. Kokum olmadan uyuyamıyor. O yüzden eşyalarını batı kanadına taşı. Ona yer aç." Koca villa ölüm sessizliğine büründü. Kurdum keskin, yaralı bir çığlıkla uludu. Ruh eşi bağımızdan gelen acı ruhumu paramparça etti. Ama tek bir damla gözyaşı dökmedim. Sadece sakince önceden hazırladığım bavulu alıp kapıya doğru yürüdüm. Muhafızlar beni durdurmaya çalıştı, ama Viggo başını bile kaldırmadı. Parmaklarında kadehi döndürerek "Geri döner," dedi . Alfa'ya has bir kibirle oturuyordu. "Üç gün. Dayanabileceği süre bu kadar. Dokunuşum olmadan kurdu onu çıldırtacak. Sürünerek, yalvararak geri gelecek." Törenimize gelen sürü üyeleri ve müttefikler kahkahalara boğuldu. Hatta birkaçı tam önümde bir milyon dolarlık Aurora Ore madenini ortaya koyarak bahse girdi. Başıboş kalma korkusuyla paramparça olacağıma, gece yarısına kadar dizlerimin üzerine çöküp Viggo'ya beni geri alması için yalvaracağıma iddiaya girdiler. Ama hiçbirinin haberi yoktu. Öz babam çoktan gizlice ailemizin nişanesini göndermişti. Sürüm çoktan beni bekliyordu. Bu sefer, bağımızı sonsuza dek kıracaktım.